Een dag met… Robert Dienske (Teamleider StartPoint)

Een dag met… Robert Dienske

Een dag met… Robert Dienske (Teamleider StartPoint)

Kun je iets vertellen over jouw rol en hoe een gemiddelde werkdag eruitziet? 
Mijn rol en mijn gemiddelde werkdag lijken eigenlijk best op elkaar, juist omdat het zo veelzijdig is. Zo sta ik op maandagochtend en vrijdagochtend in de dagbehandeling als behandelaar op de groep. Dat zijn momenten die vaststaan en waarin ik echt met cliënten werk. 

Daarnaast bestaat mijn werk als teamleider uit allerlei vaste overleggen, zoals afdelingsoverleggen met de intakers en StartPoint, overleggen met het zorgmanagement, met de regiebehandelaar van de motivatiebehandeling, MDO’s met casemanagers en planningsoverleg.  

Tegelijkertijd zit er ook veel ruimte tussen die vaste blokken en kan het alle kanten opgaan. In die tijd probeer ik vooral aanwezig te zijn op locatie en beschikbaar te zijn voor collega’s. Dat mensen even kunnen binnenlopen om te sparren, vragen te stellen of iets tegen het licht te houden. Ik zie mezelf daarin echt als klankbord. En als ik er even niet ben, wil ik dat mensen weten dat ik straks weer binnenloop of dat ze me kunnen bereiken. Die vastigheid, die beschikbaarheid en aanwezigheid als teamleider, vind ik heel belangrijk. 

Dat ik nog op de behandelgroep sta, doe ik heel bewust. Toen ik teamleider werd, wilde ik niet helemaal loslaten wat ik als behandelaar deed. Dat is deels zelfbescherming geweest, maar ook omdat ik met mijn voeten in de klei wil blijven staan. Ik wil niet het contact verliezen met waar het uiteindelijk om draait: de cliënt en het herstelproces. 

Wat motiveerde jou om dit werk te doen? 
Als ik daar heel eerlijk in ben, doe ik dit werk in eerste instantie omdat het voor mij de beste manier is om zelf gezond te blijven. Het helpt mij om een stabiel leven op te bouwen en een warm en veilig thuis te creëren voor mezelf en mijn gezin. Dat is voor mij de belangrijkste motivatie. 

Maar dat is niet het hele verhaal. Vanuit mijn herstel is er ook iets bijgekomen. Terwijl ik daarmee bezig ben, wil ik ook een positieve bijdrage leveren aan dat kleine stukje wereld waar ik invloed op heb. Vroeger ging het vooral om mij, om status, geld en succes. Nu is er ook iets naast gekomen: terwijl ik mijn eigen doelen nastreef, kan ik misschien ook iets voor iemand anders betekenen. Maar wel in die volgorde, als ik eerlijk ben. 

Dus mijn motivatie zit echt in die combinatie: werken aan mijn eigen leven en tegelijkertijd iets kunnen betekenen in het herstelproces van anderen. 

Welke momenten in je werkdag vind je het meest waardevol? 
Ik vind het lastig om één specifiek moment te noemen, maar ik vind het juist heel vet dat het soms kan schuren. Dat het lastig en ingewikkeld is en dat je dan met elkaar, op basis van de informatie die er op dat moment is, een keuze maakt. Je doet met de middelen die er zijn wat je denkt dat het beste is en dan ontdek je later dat er vaak succes in zit, en soms ook dingen misgaan. 

Dat proces vind ik waardevol: zonder wrijving geen glans, zonder inspanning geen voldoening. Dat je samen keuzes maakt, je eraan committeert en daarna leert van wat er gebeurt, dat vind ik het leukste. 

Kun je een voorbeeld geven van een moment waarop je écht een verschil kon maken voor een cliënt? 
Waar ik altijd naar op zoek ben in behandeling, is dat cliënten de ervaring opdoen dat ze iets kunnen doen wat ze in eerste instantie heel moeilijk, spannend of ongemakkelijk vinden. 

Dat ze, met ondersteuning, toch die stap zetten en vervolgens zelf ervaren dat dat trots, voldoening en waarde oplevert. 

Als je die ervaring één keer echt kunt meegeven, dat ze het zelf gevoeld hebben, dan wordt dat voor mij het motortje van het hele herstelproces. Dan kunnen ze daarna steeds opnieuw bewust kiezen voor de moeilijke weg, niet omdat het makkelijk is, maar omdat het belangrijk is en omdat ze weten dat het de moeite waard is. Ik hoop dat we dat aan de cliënten mee kunnen geven. 

Wat zijn volgens jou de belangrijkste kwaliteiten van een teamleider in de verslavingszorg? Hoe probeer je die zelf te laten zien, zowel richting je team als richting cliënten?  
De belangrijkste opdracht die ik mezelf heb meegegeven in deze rol, is aanwezig zijn voor mijn team en beschikbaar zijn.  

Ik probeer ook gewoon te zeggen wat het is en wat ik denk. Ik vind het ingewikkeld om dingen níét te kunnen zeggen. Sommige dingen zijn gewoon moeilijk in ons werk en we zijn een groeiende organisatie. Soms lopen dingen niet lekker. Dan wil ik dat ook gewoon kunnen benoemen en dan samen kijken: wat is nu de beste keuze die we op dit moment kunnen maken? En als we die keuze maken, dan gaan we er ook voor. 

Als ik het in woorden moet vatten, dan gaat het voor mij om openheid, echtheid en aanwezigheid. 

Wat zijn voor jou de grootste uitdagingen binnen je functie en hoe ga je daarmee om? 
De grootste uitdaging vind ik het spanningsveld tussen zorg en zaken. In mijn hoofd gaan zorg en zaken niet automatisch samen, het zijn twee uitersten. Net als aandacht en efficiëntie: hoe meer aandacht je geeft, hoe minder efficiënt het wordt en als je te veel op efficiëntie gaat zitten, verlies je de aandacht voor iemand uit het oog. 

Beide kanten zijn belangrijk. We hebben bestaansrecht omdat we zorg verlenen, maar als we de zakelijke kant uit het oog verliezen, kunnen we ook maar heel kort zorg verlenen. Dus het is continu keuzes maken op basis van die belangen en iedereen daarin meenemen. 

Daar hoort ook bij dat je als organisatie antwoorden moet blijven zoeken op dingen als groeiende wachtlijsten, zwaardere problematiek en feedback dat we de cliënt soms te veel uit het oog verliezen. Dat zijn echte uitdagingen waar je steeds opnieuw in moet afwegen. 

Wat geeft jou energie in je werk als teamleider en wat maakt dit werk voor jou zo bijzonder of waardevol? 
Ik haal veel energie uit het denken, uit de uitdaging om problemen te ontrafelen en samen keuzes te maken. Ik ben gewoon gek op denken en op nieuwe ideeën uitwerken. En ik weet ook dat ik daarin soms kan doorschieten, dus dan is het fijn dat er mensen om me heen zijn die zeggen: “Even rustig aan.” 

Ik merk ook dat als ik ergens energie in stop, het me vaak ook energie geeft. Ik kan fysiek moe zijn, maar mentaal opgeladen. En voor mij zit de waarde niet alleen in het resultaat. Op het resultaat heb ik vaak niet volledig invloed, er spelen veel mensen en belangen mee. Maar op de energie die ik erin stop, ben ik wel eigenaar. En dat geeft mij voldoening. 

Wat het ook bijzonder maakt, is dat ik voel dat ik weer bij mijn eigen potentie kan komen. Dingen die lang niet uit de verf kwamen door mijn verslaving en die spiraal, komen nu weer terug. Dat vind ik oprecht heel vet. 

Hoe stimuleer je samenwerking en verbinding binnen je team? En hoe werk je samen met andere afdelingen om StartPoint goed te laten functioneren?   
Samenwerking begint voor mij bij communicatie en contact. Gewoon even binnenlopen, vragen hoe het gaat, wat iemand bezighoudt, een geintje, dat soort dingen. Daarmee leg je een basis, zodat als er inhoudelijk iets is, het contact er al is. 

We zijn ook bezig om het contact met andere afdelingen weer op te starten waar het verwaterd was. Dus aansluiten, gesprekken aangaan en kijken hoe dingen beter op elkaar kunnen aansluiten. En dan vanuit die gesprekken weer terug het team in. 

Ik loop ook liever ergens binnen dan dat ik alles via mail doe. Een mail kan handig zijn, maar ik vind persoonlijk toelichten altijd belangrijk. Dus als er een mail uitgaat over een beslissing, dan wil ik ook even langs lopen: “Hé, ik heb net een mail gestuurd”  en dan toelichten. Dat komt anders over dan alleen tekst. 

Wat daar voor mij ook bij hoort: we leren cliënten dat het tegenovergestelde van verslaving en isolatie verbinding is. Dan vind ik het niet logisch als wij alleen maar mails naar elkaar sturen en niet weten wie er aan de andere kant van de muur zit. Daarom kies ik zo vaak mogelijk voor echt contact. 

Hoe blijf je jezelf ontwikkelen als professional?   
Ik vind het leuk om mezelf uit te dagen, mezelf te blijven ontwikkelen en in andere perspectieven te denken. Mensen kunnen vastzitten in hun eigen denkpatronen en ik probeer mezelf dan uit te dagen om een radicaal ander perspectief te bekijken. Dus: hoe kan het zijn dat iets wat ik niet snap tóch waar kan zijn?  

Ik ben ook gewoon in veel dingen geïnteresseerd en ik kan me er echt in verliezen. Recent ben ik bijvoorbeeld naar Amerika geweest om mee te lopen en me onder te dompelen in hoe zij daar verslavingszorg vormgeven. Dat was heel vet en tegelijk merkte ik dat er grote cultuurverschillen zijn waardoor het niet één op één te vertalen is. Maar juist dat maakt het interessant om van te leren en over na te denken. 

Ik heb een ambitie in mezelf zitten om me altijd te blijven ontwikkelen. Los van mijn eigen ervaring als herstellende verslaafde, vind ik het heel belangrijk om mijzelf te blijven ontwikkelen als zorgprofessional om niet alleen uit te gaan van die ervaring, maar ook om me meer te verdiepen.  

Daarom ben ik me in mijn teamleidersrol aan het oriënteren op een master innovatie in zorg en welzijn. Ik wil wat ik doe niet alleen baseren op ervaring, maar ook kunnen onderbouwen vanuit educatie en theorie. 

Wat maakt werken bij Point O anders dan andere plekken waar je hebt gewerkt of zou kunnen werken? 
Ik vind het lastig om Point O één op één te vergelijken met eerdere plekken, omdat ik zelf ook totaal veranderd ben. Ik heb eerder in de horeca gewerkt, was mede-eigenaar van restaurants en dat was een andere wereld, maar ik was toen ook een ander persoon. 

Wat ik hier wel heel vet vind, is dat het kansen biedt en dat het bruisend en dynamisch is. Natuurlijk voelt het daardoor soms ook als chaos en gaan er dingen mis. Maar dat neem ik voor lief, omdat ik die ontwikkeling en die ruimte om te bouwen juist leuk vind. Als je het één krijgt, krijg je het ander ook. 

En ik vind het sterk dat we met z’n allen een mooi doel nastreven, vanuit goede intenties en met het oog op: wat betekent dit voor de cliënt en de zorg die we bieden. Terwijl we blijven ontwikkelen, gaat er soms ook iets mis, maar dat is ook het leven. De truc is om je eigen manier te vinden om met die storm om te gaan.  

Bij Point O vinden we het belangrijk dat er ruimte is voor openheid en eerlijkheid. We willen mentale gezondheid bespreekbaar maken, binnen én buiten onze organisatie. Daarom zijn we bondgenoot van Brabant Openhartig. 

Wat betekenen openheid en eerlijkheid voor jou, en waarom vind je ze belangrijk? 
Openheid en eerlijkheid zijn voor mij persoonlijk van levensbelang. Dit raakt voor mij meteen aan de basisprincipes van de 12 stappen. Dit was precies wat ik vroeger niet kon, door schuld en schaamte. Ik wist wel dat het zou helpen, maar het voelde gewoon niet als een optie. 

Door openheid en eerlijkheid heb ik geleerd dat ik niet de enige ben, dat ik niet “de enige gek” ben. En dat heeft ervoor gezorgd dat ik mijn leven terug heb gekregen. Het enige wat ik echt kan doen, is mezelf laten zien en zeggen wat ik denk, vind en voel. Dat is voor mij de basis van herstel, van het leven, en ook van het werken met elkaar. 

Dat betekent niet dat het altijd fijn voelt. Je mag het ook oneens zijn, het kan ongenuanceerd zijn en soms schuurt het. Maar fijn voelen is niet hetzelfde als goed gaan. Dan maar soms niet perfect of niet mooi, maar wél echt. Als iets niet echt is, voel ik dat meteen en krijg ik er snel weerstand op, omdat het me herinnert aan vroeger en daar wil ik absoluut niet meer naartoe. 

Samen zorgen we ervoor dat Brabant Openhartig wordt.