Een dag met… Kylie Bissels (GGZ-agoog)

Een dag met… Kylie Blissels

Een dag met… Kylie Bissels (GGZ-agoog)

Kun je iets vertellen over jouw rol en hoe een gemiddelde werkdag eruitziet? 
Als GGZ-agoog ben ik eigenlijk het bruggetje tussen behandeling en begeleiding. Ik onderzoek samen met de cliënte welke patronen, overtuigingen en tekorten er zijn ontstaan, om van daaruit samen te bouwen aan een stabieler, veerkrachtiger en betekenisvoller leven met als grootste doel: een solide herstel. Soms is het onderzoek al verricht, zijn de antwoorden daar, maar word ik “extra” ingezet bij cliënten om daar samen mee aan de slag te gaan. Dit kan van alles zijn: emotie regulatie, lichaamsbewustzijn, zelfbeeld, hardnekkige overtuigingen of het stabiliseren van trauma. 

Mijn werkdagen beginnen standaard om 08.00 uur en zijn eigenlijk altijd goed gevuld. Geen dag is hetzelfde. Er is afwisseling tussen individuele afspraken en groepssessies. Ik geef bijvoorbeeld standaard de ACT-, stabilisatie en TVP-groep. De afwisseling maakt het werk zo leuk. 

Wat motiveerde jou om dit werk te doen? 
Bij mijn vorige werk waren er met regelmaat cliënten met verslavingsproblematiek. Echter hadden wij daar geen expertise in. Op deze manier ben ik in contact gekomen met Point O. Eenmaal in gesprek werd ik steeds enthousiaster en de collega’s met wie ik toen samenwerkte vanuit Point O inspireerden mij. Ik dacht: dit wil ik ook beter begrijpen, dit wil ik ook kunnen! 

Wat mij daarnaast heel erg aansprak, was dat behandeling en begeleiding in het safehouse voor vrouwen zo nauw met elkaar samenwerken. Ik had altijd al de ambitie om meer richting de behandelkant te gaan. Bij Point O kreeg ik die kans om daar meer van te zien, te leren en te ervaren of dat bij mij paste. Dat was voor mij een extra motivatie om te solliciteren. Gelukkig stond er een vacature open en mocht ik enkele maanden later zelf bij Point O starten.  

Daarbij hangt er vaak een oordeel, mening en stigma over mensen met verslavingsproblematiek. Er is een stereotiep beeld ontstaan, omdat de meeste mensen niet verder kijken dan hun neus lang is. Ik kan niet tegen onrecht en dat motiveert mij nog iedere dag om een eerlijker beeld te creëren. Als een buitenstaander eens een dagje als vlieg op de muur in mijn behandelkamer zou mogen zitten, dan zouden ze de eerlijke en vaak ook pijnlijke verhalen horen onder de verslaving en ook meer begrip ontwikkelen. 

Welke momenten in je werkdag vind je het meest waardevol? 
Voor mij zit het niet in één specifiek moment maar vaak in hele kleine situaties.  Wat ik heel waardevol vind, is wanneer we aan het einde van de dag bij de overdracht zitten en merken dat alles wat we ’s ochtends met elkaar hebben besproken ook echt is opgepakt. Vooral als we zien dat een cliënte vast loopt, we als team bedenken: deze route moeten we op!  Wanneer dit dan lukt en uitpakt zoals gehoopt, geeft dat veel kracht en energie. Daarnaast geniet ik ook van de kleine momenten tussendoor. Er is hier ook ruimte om met elkaar te lachen, grapjes te maken en elkaar niet alleen als hulpverlener, maar ook gewoon als mens te zien. 

In het contact met cliënten zijn het vaak de (kleine) succesmomenten die mij raken. Als iemand ergens al langere tijd tegenaan loopt en soms zelfs verbetering eigenlijk al heeft opgegeven, maar het dan toch met ondersteuning wel blijkt te lukken.  Of wanneer iemand volledig in weerstand de behandelkamer binnen komt, het muurtje dan toch afbrokkelt en we het kunnen hebben over waar het echt om moet gaan. Het is heel mooi om daar onderdeel van te mogen zijn.  

Kun je een voorbeeld geven van een moment waarop je écht een verschil kon maken voor een cliënt? 
Ik denk dat verschil maken soms al in hele kleine dingen kan zitten. Stel dat een cliënt nooit echt emotionele betrokkenheid heeft gekend in haar leven, dan kan het al heel veel betekenen als jij de ruimte maakt om echt naar diegene ’s verhaal te luisteren. Er gewoon oprecht met volledige aandacht zijn, is soms al het mooiste wat je kunt doen. 

Of wanneer iemand door alles wat ze heeft meegemaakt met veel wantrouwen naar het leven kijkt. Als diegene dan toch vertrouwen bij je voelt en besluit om je mee te nemen in de pijnlijke ervaringen die ze heeft meegemaakt, dan is dat een enorme eer. Het kunnen neerzetten van een veilige relatie is hierin wat bij betreft echt de basis. 

Het zit, wat mij betreft, veel meer in de algemene manier waarop je met iemand in contact bent. Oprecht luisteren, iemand willen begrijpen en er echt zijn voor de ander kan al een wereld van verschil maken. In combinatie met door de weerstand heen kunnen prikken en iemand motiveren/aansturen tot nieuw gedrag.   

Voor mij zit de waarde van dit werk dan ook in vertrouwen, veiligheid en verandering. Soms lijkt het van buitenaf misschien klein, maar voor een cliënt kan zo’n moment heel groot zijn. 

Wat zijn volgens jou de belangrijkste kwaliteiten van een GGZ-agoog in de verslavingszorg?  
Ik denk dat flexibiliteit enorm van belang is. Je moet mee kunnen bewegen en inspelen op wat er in het moment gebeurt. Soms betekent dat ook dat je originele plan moet loslaten, omdat er iets anders nodig is. Afwijken om te kunnen aansluiten. Aansluiten bij de belevingswereld van je cliënte is namelijk belangrijk. Je moet de afweging kunnen maken: wat speelt hier nu precies? Spreekt hier het verslaafde deel? Zit er trauma onder? Of speelt er andere persoonlijkheidsproblematiek mee? Je moet daar goed onderscheid in kunnen maken en je benadering, of zelfs je therapievorm op kunnen aanpassen.  

Daarbij denk ik dat het belangrijk is dat je niet bang of ongemakkelijk wordt van de emoties van de ander. Juist bij mensen met een verslaving is het van betekenis dat emoties niet direct worden weggemaakt, verdoofd of verzacht, maar stap voor stap als draagbaar ervaren kunnen worden. Door aanwezig te blijven bij wat er gevoeld wordt, zonder het meteen op te lossen, kan de ervaring ontstaan dat iemand het zélf kan verdragen en dragen. Vanuit die basis bied ik aandacht, begrip en steun, afgestemd op wat iemand op dat moment nodig heeft. Een andere belangrijke vaardigheid is het vermogen om uit iemands verhaal precies die woorden, thema’s en gevoelens te halen die raken aan de kern. Door aandachtig te luisteren en zorgvuldig aan te sluiten bij wat iemand zegt — én soms ook bij wat nog niet uitgesproken wordt — kan er meer helderheid ontstaan over wat er werkelijk speelt. Dat helpt om voorbij de oppervlakte te komen en samen contact te maken met de onderliggende pijn, behoeften of patronen. 

Laten we een goede portie humor niet vergeten: dit kan ook heel ontwapend zijn in de behandelkamer. Wat lucht in de tent kan zorgen voor ontlading en regulatie.  

Wat zijn voor jou de grootste uitdagingen binnen je functie en hoe ga je daarmee om? 
Mijn persoonlijke uitdaging is dat ik erg perfectionistisch ben. Ik wil dingen graag heel goed doen en vind het soms lastig om iets niet helemaal tot in detail uit te werken. Vooral wanneer het hier drukker is, we met minder personeel zijn, vind ik het moeilijk om de controle wat meer te laten vieren. Hoe meer stress, hoe meer ik wil voorkomen: en daar gaat mijn perfectionisme heel goed op. Tegelijkertijd leer ik steeds meer dat niet alles altijd op 100 procent hoeft. Soms is 80 procent ook voldoende. Daar mag ik zelf af en toe een stapje terug in doen en ook op leren vertrouwen. Work in progress zullen we maar zeggen. 

Daarnaast sta ik denk ik wel bekend als iemand die makkelijk haar emoties uit, maar ook met voelsprieten die te scherp afgesteld kunnen staan. Ik kan de gevoelens/spanningen van anderen overnemen, bij me houden of op mijzelf betrekken. Anderzijds helpen deze voelsprieten mij ook om het niet uitgesproken op te merken. Ik zou niet zonder ze willen maar 1 voelspriet minder zou wel een stuk fijner zijn. 

 
Hoe werk je samen met collega’s binnen Point O in jouw rol? 
Iedere cliënt heeft hier een persoonlijk begeleider en een persoonlijk behandelaar. Zij werken eigenlijk continu met elkaar samen. Ik kan daar als derde bij betrokken worden wanneer we zien dat een cliënt vastloopt op een bepaald thema en daar extra ondersteuning in nodig heeft. 

Samen met de betrokkenen stem ik dan af waar mijn focus tijdens de individuele afspraken zal liggen. Zeker wanneer er meerdere mensen betrokken zijn, is die onderlinge afstemming heel belangrijk. Dubbel werk verrichten, is namelijk zonde en kan juist ook voor verwarring zorgen.  

Ik ervaar de samenwerking hier als heel goed. In het team is bijna niemand te beroerd om een extra stapje te zetten. We hebben drie keer per dag een overdracht waarin we de belangrijkste punten van de dag bespreken, zodat iedereen op de hoogte blijft van wat er in huis gebeurt.  

Mocht er tussendoor toch iets ingrijpends gebeuren, vinden we altijd wel een manier om elkaar in te lichten. Daarnaast hebben we wekelijks een groter overleg waar we dieper ingaan op de casuïstiek van de cliënten. Dat helpt om goed afgestemd te blijven en cliënten op een passende manier te ondersteunen. 

Hoe blijf je jezelf ontwikkelen als professional?   
Toen ik nog geen jaar werkte als persoonlijk begeleider bij Point O, kreeg ik de kans een opleiding te gaan volgen. Ik heb toen gekozen voor de opleiding psychosociale therapeut met ACT-therapie als hoofdvak. 

Die opleiding heeft ongeveer 2 jaar geduurd en anderhalf jaar geleden mocht ik mijn diploma in ontvangst nemen. Ik heb nu dus ook niet per se behoefte aan een nieuwe opleiding of cursus, maar dat betekent niet dat ik wil stil staan. Ik vind het nog steeds leuk om bij te leren in het vak. Dat doe ik door literatuur te lezen, online dingen op te zoeken, maar vooral door af te kijken bij mijn collega’s. Iedereen die hier werkt heeft haar eigen kwaliteiten en expertises. Hoe fijn is het dat je daar je voordeel uit kan halen! 

In de toekomst zou ik me graag nog verder willen verdiepen in lichaamsgericht werken, vooral in combinatie met PTSS-klachten. Dat vind ik heel interessant.  

Hoe zorg je ervoor dat cliënten zich gehoord en gesteund voelen?   
Ik denk dat ik van mezelf vrij toegankelijk ben. Ik ben niet nadrukkelijk aanwezig en heb een open, vriendelijke houding. Dat helpt denk ik mee waardoor cliënten zich relatief snel op hun gemak voelen. 

Zoals ik al eerder aangaf probeer ik in eerste instantie mij in te leven in hun belevingswereld, om vanuit daar te gaan onderzoeken wat kan helpen. Ik ben duidelijk en transparant in mijn communicatie, maar vaak wel vanuit kalmte en voorspelbaarheid. Die voorspelbaarheid zorgt er volgens mij voor dat cliënten sneller vertrouwen voelen en makkelijker het gesprek aangaan.  

Ik ren niet weg voor de pijn van de ander, maar wil er juist graag bijblijven en ook dit werkt denk ik bevorderend om iemand echt te kunnen zien.  

Wat maakt werken bij Point O anders dan andere plekken waar je hebt gewerkt of zou kunnen werken? 
Voor mij is deze locatie echt uniek. Er is geen andere plek in Nederland met precies de constructie als die wij hier aanbieden. 

Wat het bijzonder maakt, is dat er zoveel verschillende disciplines op één locatie samenwerken. Ervaringsdeskundigen, persoonlijk begeleiders, groepswerkers, ggz-agogen en psychologen werken allemaal met elkaar samen binnen een 24-uurssetting. Daardoor kan eigenlijk alles worden aangepakt: het stabiliseren van de verslaving, het ontwikkelen van praktische en sociale vaardigheden én het werken aan onderliggende problematiek. Het is een plek die draagt, beschermt en vooruithelpt. Een thuis met zorgzame en beschermende muren.  

Die combinatie maakt het voor mij heel speciaal. Je staat er niet alleen voor, maar werkt echt samen rondom de cliënt. Dat maakt het safehouse voor vrouwen van Point O voor mij anders dan andere plekken. Daarnaast werken we hier uitsluitend met vrouwen.  Waar ik aan het begin nog dacht “oei dat wordt pittig alleen maar vrouwen”, blijkt dit juist heel helend en krachtig te werken. 

Bij Point O vinden we het belangrijk dat er ruimte is voor openheid en eerlijkheid. We willen mentale gezondheid bespreekbaar maken, binnen én buiten onze organisatie. Daarom zijn we bondgenoot van Brabant Openhartig. 

Wat betekenen openheid en eerlijkheid voor jou, en waarom vind je ze belangrijk? 
Ik denk oprecht dat openheid en eerlijkheid het begin zijn van elke verandering. Als ik kijk naar het werk dat we hier doen, maar ook naar de maatschappij om ons heen, denk ik dat er veel mensen zijn die het moeilijk vinden om echt open en eerlijk naar zichzelf te kijken. Daardoor kunnen mensen vast blijven zitten in gewoontes of patronen die niet helpend voor hen zijn. 

Binnen verslaving is dat misschien nog wel extra belangrijk. Als iemand niet bereid is om open en eerlijk te kijken naar zichzelf en naar de verslaving, dan wordt iemand zich ook niet volledig bewust van de schades en de gevolgen ervan. Dan wordt de intrinsieke motivatie om te veranderen vaak niet groot genoeg. 

Daarom vind ik openheid en eerlijkheid zo belangrijk. Niet als iets om iemand op af te rekenen, maar juist als voorwaarde om verder te kunnen komen. Het zou mooi zijn als dat in de maatschappij normaler wordt: dat het niet verkeerd is om open te zijn over wat er speelt, maar dat het juist kan helpen. Voor jezelf én voor anderen.

Samen zorgen we ervoor dat Brabant Openhartig wordt.